فدرالیسم نه راهحلی ساده و جهانشمول، بلکه ساختاری وابسته به بستر تاریخی و نهادی است. در ایران، تمرکززدایی امری ضروری است، اما باید بر پایه تقسیمات جغرافیایی و در چارچوب تقویت نهادهای دموکراتیک و حقوق برابر شهروندی صورت گیرد. بدون این پیششرطها، هر نوع تقسیم قدرت—even اگر نام آن فدرالیسم باشد—میتواند از معنا تهی شده و به منازعات تازه دامن بزند.
هوشنگ نورائی (ایوب حسین بر) رژیم جمهوری اسلامی با کشتار بسیار گسترده و وحشتناک خود، که بنا به بعضی از گزارشات حقوق بشری تعداد جانباختگان این دور از اعتراضات گسترده، به چندین هزار نفر همراه با هزاران مجروح و چندین ده هزار بازداشتی می رسد، هنوز ادعای پیروزی می کند و خامنه ای این دیکتاتور […]
این رژیم از حل مسائلی که در ایران وحود داشته و اکنون بمرحله بسیار حساس تر و بحرانی تر رسیده است (منجمله شرایط اقتصادی) ناتوان است و با تداوم ساختار کنونی آن که خامنه ای در راس آن است هیچ جائی برای ترمیم مشروعیت محدودی هم وجود ندارد. از این زاویه این سیکل تا پایان کار این رژیم (حد اقل از نظر سیاسی) بسته نخواهد شد. هر چند تاثیر بشدت منفی توقع و انتظار «کمک بزرگ در را ه است» را که از جانب رضا پهلوی و ترمپ تبلیغ شد، نمی توان نادیده گرفت .